Հոդվածը ուսումնասիրում է հնչյունի նշանակությունը որպես արվեստական արտահայտման հիմնարար միջոց «Հիմարների դպրոցը» վեպում՝ դիտարկելով այն սիմվոլիզմի էստետիկական սկզբունքների ժառանգության տեսանկյունից։ Ս. Սոկոլովի ստեղծագործությունը ավանդաբար դիտարկվում է որպես XX դարի վերջին քառորդում ռուսական գրականության պոստմոդերնիզմի գագաթնակետ։ Սակայն վեպի պոետիկան կառուցված է բարդ սեմանտիկական համակարգի վրա և հարուստ է հնչյունային սպեկտրի շերտավորված սիմվոլական պատկերներով, որը հայտնաբերում է սիմվոլիզմի ավանդույթների ժառանգությունը։ Հոդվածի նպատակն է իմաստավորել սիմվոլիզմի արվեստական կոդերի ազդեցության աստիճանը Ս. Սոկոլովի ստեղծագործության վրա՝ տեքստի հնչյունային կազմակերպության վերլուծության միջոցով։ Կիրառվում են սեմիոտիկական և կոնտեքստային վերլուծության մեթոդներ։ Ուսումնասիրության արդյունքները ցույց են տալիս, որ վեպի հնչյունային պատկերները՝ երաժշտականությունը, բաղլակի հետ աշխատանքը, մետրիկական անընդհատությունը, չղչոցը՝ ձևավորում են ինքնուրույն սեմանտիկական համակարգ, որն առաջանում է Անդրեյ Բելիի և Կոնստանտին Բալմոնտի պոետիկայից։ «Պոստսիմվոլիզմ» եզրույթը ներմուծվում է վեպի ժանրային դասակարգման ճշգրտման նպատակով։ Եզրակացության ենք գալիս, որ «Հիմարների դպրոցը» վեպի հնչյունային կազմակերպությունը ոչ թե ուղղակի ոճական ընդունելիություն է, այլ հիմնարար կառուցողական սկզբունք, որն առաջանում է սիմվոլիստական ավանդույթից։

Բանալի բառերՍաշա Սոկոլով «Հիմարների դպրոցը» վեպ սիմվոլիզմ պոստսիմվոլիզմ երաժշտականություն հնչյունային պատկեր մետրիկական անընդհատություն