Հոդվածը նվիրված է շեքսպիրյան ժառանգության դրսևորումներին Հյուգոյի թատերգության մեջ, մասնավորապես՝ «Լուկրեցիա Բորջիայում», որտեղ առանձնահատուկ դեր է վերապահված գինուն՝ ամենախորքային իր երկակիությամբ: Քննելով շեքսպիրյան ժառանգության առանձին դրսևորումները պիեսի կերպարաստեղծման սկզբունքներում և բովանդակային հարցադրումներում ինչպես, օրինակ, վրեժի հետևողական արժեզրկման հարցը՝ օժտված բեմական առավելագույն արդյունավետությամբ՝ ուսումնասիրությունը մասնավորապես անդրադառնում է գինու փորձության հանգուցային դրվագին «Լուկրեցիա Բորջիայի» երկրորդ արարի հինգերորդ և վեցերորդ տեսարաններում՝ համադրելով այն մեկ այլ՝ շեքսպիրյան գինու փորձության տեսարանի հետ: Այս առանցքային դրվագը, որտեղ Լուկրեցիան սպանում, ապա հարություն է տալիս իր որդուն, առնչությունների ուրույն եզր է գծում կանացի երկու կերպարների՝ Գերտրուդի ու Լուկրեցիայի միջև. երկու մայր՝ կանգնած իրենց զավակների առջև, որոնց պետք է փրկեն գինու ծուղակից: Երկու դեպքում էլ՝ թե՛ «Համլետի» վերջին արարվածի երկրորդ տեսարանում, թե՛ «Լուկրեցիա Բորջիայի» երկրորդ արարվածի հինգերորդ և վեցերորդ տեսարաններում, գինու բեմականացված ծուղակում հայտնված զավակի ֆիզիկական փրկությունը կանացի կերպարի համար վերածվում է յուրօրինակ ներքին, բարոյական փորձության, որով, ի վերջո, հեղինակը, հավատարիմ մարդակենտրոն ավանդույթին, փրկում է հենց իր՝ մոր կերպարը հանդիսատեսի հայացքում:

Բանալի բառերԲանալի բառեր. շեքսպիրյան ժառանգություն կլասիցիզմ ռոմանտիզմ դրամա կերպարաստեղծման մարդակենտրոն սկզբունք գինու փորձություն վերընթերցում: