Հոդվածում ուսումնասիրվում է ձայնի դերը որպես արվեստական արտահայտման հիմնարար միջոց՝ Սաշա Սոկոլովի «Դպրոց հիմարների համար» վեպում, սիմվոլիզմի էստետիկական սկզբունքների հետ նրա շարունակականության տեսանկյունից։ Սոկոլովի ստեղծագործությունը ավանդաբար համարվում է 20 րդ դարի վերջին քառորդում ռուսական գրականության պոստմոդեռնիզմի գագաթնակետը։ Սակայն վեպի պոետիկան կառուցված է բարդ իմաստային համակարգի վրա և հարուստ է ձայնային սպեկտրի շերտավորված, բազմաթիվ սիմվոլիկ պատկերներով, որոնք ցույց են տալիս շարունակականություն սիմվոլիզմի ավանդույթների հետ։ Հոդվածի նպատակն է գնահատել, թե ինչքանով են սիմվոլիզմի արվեստական կոդերը ազդել Սոկոլովի ստեղծագործության վրա՝ տեքստի ձայնային կազմակերպման վերլուծության միջոցով։ Կիրառված մեթոդներն են սեմիոտիկ և կոնտեքստային վերլուծությունները։ Արդյունքները ցույց են տալիս, որ վեպի ձայնային պատկերները՝ մելոդիկությունը, հնչյունական աշխատանքը հնչյունամասերի հետ, մետրիկական անընդհատությունը, չչոցը՝ կազմում են ինքնուրույն իմաստային համակարգ, որն արմատած է Անդրեյ Բելիի և Կոնստանտին Բալմոնտի պոետիկայում։ «Հետսիմվոլիզմ» տերմինը ներմուծվում է վեպի ժանրային դասակարգումը ճշտելու նպատակով։ Եզրակացությունն այն է, որ «Դպրոց խելագարների համար» վեպի ձայնային կազմակերպությունը ոչ միայն ոճական միջոց է, այլև՝ սիմվոլիստական ավանդույթում արմատած հիմնարար կառուցողական սկզբունք։

Բանալի բառերՍաշա Սոկոլով «Դպրոց հիմարների համար» սիմվոլիզմ հետսիմվոլիզմ մելոդիկություն ձայնային պատկեր մետրիկական անընդհատություն Անդրեյ Բելի