Հոդվածը քննում է հայ ժամանակակից պոեզիայի՝ մասնավորապես Հովհաննես Գրիգորյանի և Վարդան Հակոբյանի ստեղծագործությունների կապը ֆրանսիական սյուրռեալիստական ավանդույթի հետ։ Վերլուծությունը բացահայտում է թեմատիկ և գեղարվեստական ընդհանրությունները՝ ինչպես սիրո, հիշողության, երազի և լեզվական ազատության ոլորտներում։ Գրիգորյանի պոեզիան առանձնանում է հույզերի մերկությամբ և լռության ուժով, մինչդեռ Հակոբյանի գործերում սերը վերածվում է երազատես սիմվոլիզմի՝ միահյուսելով իրականությունն ու ենթագիտակցականը։ Ֆրանսիացի սյուրռեալիստներ՝ Էլյուար, Արագոն, Ապոլիներ, իրենց ստեղծագործություններում սերը ներկայացնում են որպես լեզվական և գաղափարական տարածք։ Հայ բանաստեղծները, թեև ներշնչված այդ ավանդույթից, ձևափոխում են այն՝ հիմնվելով իրենց մշակութային և պատմական փորձառությունների վրա։ Հոդվածը եզրակացնում է, որ հայ ժամանակակից պոեզիան հանդես է գալիս որպես ինքնատիպ ավանգարդ՝ համադրելով համամարդկային թեմաները ազգային շեշտադրումներով։

Բանալի բառերհայկական պոեզիա ֆրանսիական սյուրռեալիզմ Հովհաննես Գրիգորյան Վարդան Հակոբյան ժամանակակից հայ գրականություն սեր հիշողություն երազ լեզվի ազատություն ավանգարդ բանաստեղծական համաձուլվածք

Հոդվածում միջգիտական գրականագիտություն, հոգեբանություն առնչակցությունների տիրույթում, ժամանակային լայն ընդգրկմամբ խորհրդայինից մինչև օրերս անդրադարձ է կատարվում Գ․ Մահարու «Այրվող այգեստաններ» վեպում առատորեն տեղ գտած երազների սոցիալ-հոգեբանական, գեղագիտական ու գաղափարական շարժառիթներին։ Այս առումով էական կարևորություն է տրվել վեպում հաճախակի հանդիպող երազների վերաբերյալ տարբեր առիթներով տրված հեղինակային մեկնաբանություններին։ Փորձ է արվել հոգեբանական գիտության տեսանկյունից ևս ուսումնասիրել վեպում նկարագրված բազում երազների համոզչականությանը։ Զուգադրական վերլուծության արդյունքները հիմք են տվել պնդելու, որ բոլոր դեպքերում դրանք ներկայացվել են տեղին, գիտականորեն հիմնավորված են և վեպում ունեն գեղագիտական ու գաղափարական մեծ կշիռ։

Բանալի բառերերազ մղձավանջ տագնապ կանխազգացում տրամադրություն ապրում հոգեկան մահագիտություն հոգեվիճակ