Լեոն պահանջում է, որ գրականությունը կրի իր մեջ տենդենցիա: Գրականությունը գնահատվում է, ըստ էության օգտապաշտության դիրքերից, այն, ըստ Լեոյի, հարկ է, որ ունենա պրոգրեսը ներկայացնող իդեալներ: Լեոն իրականում պատմական առաջընթացի դիրքերից է գնահատում իր ուսումնասիրած գրականությունը: Ըստ նրա, գրականությունը պետք է ունենա կյանքի և մարդու բնության դրական ճանաչողություն: Առաջընթացը դրսևորող միտումը և իդեալը գրականության մեջ պատկերված կյանքը պետք է կրի իր կազմվածքում, այլ ոչ թե արտահայտվի իդեալակիր խոսափող հերոսների անունից: Նրանում արտահայտված գաղափարները պետք է ծառայեն ազգի, հասարակության և մարդկության բարօրությանը: Այս նախադրյալների հիման վրա ստեղծված գրականությունը, ըստ էության, դրապաշտական ռեալիզմ է, քանի որ նման գրականության իմացաբանությունը դրապաշտական իմաստասիրությունն է:

Բանալի բառերԹ. Բոքլ Ջ. Կոլինգվուդ գիտական պատմագրությու Լեո Հեգել աշխարհագրական դետերմինիզմ Մխիթարյաններ բնական գործոններ տենդենցիա Կարլ Լամպրեխտ

«Լեոն գրականության պատմաբան» հոդվածում նրա գրականագիտական ժառանգության քննությամբ ներկայացվում է գիտությունների զարգացման շնորհիվ հայ լուսավորական գրաքննադատությունից դրականpozitive քննադատության անցման պատմական իրողությունը։Քննաբար հիմնավորելով հայ գրականության պատմական հեռանկարի դրական բնույթը, Լեոն տարբերակում է նաև հայ գրականության մեթոդաբանության պատմական հերթափոխությունը։Լեոն, ի տարբերություն նախորդների, իրականում գրականության և գրաքննադատության դրական դպրոցի հետևորդ է։Հիմնվելով իր նախորդների փորձի վրա՝ մեծապես նաև նրա շնորհիվ է, որ հայ գրականությունն ու պատմությունը նախախնամական և լուսավորական մեկնաբանությունից անցան գիտական բացատրությունների համատեքստ։ Լեոն պահանջում էր նաև, որ գրականությունը կրի իր մեջ տենդենցիա: Գրականությունը գնահատվում է, ըստ էության, օգտապաշտության դիրքերից, այն, ըստ Լեոյի, հարկ է, որ ունենա պրոգրեսը ներկայացնող իդեալներ: Լեոն այդ առումով պատմական առաջընթացի դիրքերից է գնահատում իր ուսումնասիրած գրականությունը: Ըստ նրա, գրականությունը պետք է ունենա կյանքի և մարդու բնության դրական ճանաչողություն: Առաջընթացը դրսևորող միտումը և իդեալը գրականության մեջ, ըստ Լեոյի, պատկերված կյանքը պետք է կրի իր կազմվածքում, այլ ոչ թե արտահայտվի իդեալակիր խոսափող հերոսների անունից: Նրանում արտահայտված գաղափարները պետք է ծառայեն ազգի, հասարակության և մարդկության բարօրությանը: Այս նախադրյալների հիման վրա ստեղծված գրականությունը, ըստ էության, դրապաշտական ռեալիզմ է, քանի որ նման գրականության իմացաբանությունը դրապաշտական իմաստասիրությունն է:

Բանալի բառերԹ. Բոքլ Ջ. Կոլինգվուդ գիտական պատմագրությու Լեո Հեգել աշխարհագրական դետերմինիզմ Մխիթարյաններ բնական գործոններ տենդենցիա Կարլ Լամպրեխտ

«Լեոն գրականության պատմաբան» հոդվածում նրա գրականագիտական ժառանգության քննությամբ ներկայացվում է գիտությունների զարգացման շնորհիվ հայ լուսավորական գրաքննադատությունից դրականpozitive քննադատության անցման պատմական իրողությունը։Քննաբար հիմնավորելով հայ գրականության պատմական հեռանկարի դրական բնույթը, Լեոն տարբերակում է նաև հայ գրականության մեթոդաբանության պատմական հերթափոխությունը։Լեոն, ի տարբերություն նախորդների, իրականում գրականության և գրաքննադատության դրական դպրոցի հետևորդ է։Հիմնվելով իր նախորդների փորձի վրա՝ մեծապես նաև նրա շնորհիվ է, որ հայ գրականությունն ու պատմությունը նախախնամական և լուսավորական մեկնաբանությունից անցան գիտական բացատրությունների համատեքստ։ Լեոն պահանջում էր նաև, որ գրականությունը կրի իր մեջ տենդենցիա: Գրականությունը գնահատվում է, ըստ էության, օգտապաշտության դիրքերից, այն, ըստ Լեոյի, հարկ է, որ ունենա պրոգրեսը ներկայացնող իդեալներ: Լեոն այդ առումով պատմական առաջընթացի դիրքերից է գնահատում իր ուսումնասիրած գրականությունը: Ըստ նրա, գրականությունը պետք է ունենա կյանքի և մարդու բնության դրական ճանաչողություն: Առաջընթացը դրսևորող միտումը և իդեալը գրականության մեջ, ըստ Լեոյի, պատկերված կյանքը պետք է կրի իր կազմվածքում, այլ ոչ թե արտահայտվի իդեալակիր խոսափող հերոսների անունից: Նրանում արտահայտված գաղափարները պետք է ծառայեն ազգի, հասարակության և մարդկության բարօրությանը: Այս նախադրյալների հիման վրա ստեղծված գրականությունը, ըստ էության, դրապաշտական ռեալիզմ է, քանի որ նման գրականության իմացաբանությունը դրապաշտական իմաստասիրությունն է:

Բանալի բառերԹ. Բոքլ Ջ. Կոլինգվուդ գիտական պատմագրությու Լեո Հեգել աշխարհագրական դետերմինիզմ Մխիթարյաններ բնական գործոններ տենդենցիա Կարլ Լամպրեխտ

«Լեոն գրականության պատմաբան» հոդվածում նրա գրականագիտական ժառանգության քննությամբ ներկայացվում է գիտությունների զարգացման շնորհիվ հայ լուսավորական գրաքննադատությունից դրականpozitive քննադատության անցման պատմական իրողությունը։Քննաբար հիմնավորելով հայ գրականության պատմական հեռանկարի դրական բնույթը, Լեոն տարբերակում է նաև հայ գրականության մեթոդաբանության պատմական հերթափոխությունը։Լեոն, ի տարբերություն նախորդների, իրականում գրականության և գրաքննադատության դրական դպրոցի հետևորդ է։Հիմնվելով իր նախորդների փորձի վրա՝ մեծապես նաև նրա շնորհիվ է, որ հայ գրականությունն ու պատմությունը նախախնամական և լուսավորական մեկնաբանությունից անցան գիտական բացատրությունների համատեքստ։ Լեոն պահանջում էր նաև, որ գրականությունը կրի իր մեջ տենդենցիա: Գրականությունը գնահատվում է, ըստ էության, օգտապաշտության դիրքերից, այն, ըստ Լեոյի, հարկ է, որ ունենա պրոգրեսը ներկայացնող իդեալներ: Լեոն այդ առումով պատմական առաջընթացի դիրքերից է գնահատում իր ուսումնասիրած գրականությունը: Ըստ նրա, գրականությունը պետք է ունենա կյանքի և մարդու բնության դրական ճանաչողություն: Առաջընթացը դրսևորող միտումը և իդեալը գրականության մեջ, ըստ Լեոյի, պատկերված կյանքը պետք է կրի իր կազմվածքում, այլ ոչ թե արտահայտվի իդեալակիր խոսափող հերոսների անունից: Նրանում արտահայտված գաղափարները պետք է ծառայեն ազգի, հասարակության և մարդկության բարօրությանը: Այս նախադրյալների հիման վրա ստեղծված գրականությունը, ըստ էության, դրապաշտական ռեալիզմ է, քանի որ նման գրականության իմացաբանությունը դրապաշտական իմաստասիրությունն է:

Բանալի բառերԹ. Բոքլ Ջ. Կոլինգվուդ գիտական պատմագրությու Լեո Հեգել աշխարհագրական դետերմինիզմ Մխիթարյաններ բնական գործոններ տենդենցիա Կարլ Լամպրեխտ

Սույն հոդվածը նվիրված է անգլիացի գրող Թոմաս Հարդիի 1840-1928 «Թեսսը Դարբըրվիլ տոհմից» վեպի վերլուծությանը՝ նատուրալիստական պոետիկայի և գենդերային խնդիրների փոխկապակցության տեսանկյունից։ Հետազոտության նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են իրականության նատուրալիստական պատկերման սկզբունքները դետերմինիզմը, միջավայրի ազդեցությունը, պատահականության դերը ներգործում հասարակական կյանքում կին-տղամարդ հարաբերությունների ներկայացման վրա և ձևավորում վեպի գեղարվեստական համակարգը։Հոդվածում հիմնավորվում է, որ Թեսսի կերպարը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անհատական ողբերգության կրող, այլև որպես վիկտորիանական հասարակության գենդերային անհավասարության և երկակի բարոյական չափանիշների քննադատության արտահայտություն։ Միաժամանակ վերլուծվում է սոցիալական միաջավայրի և շրջապատող բնաշխարհի դերը՝ որպես հերոսուհու ճակատագիրը ձևավորող ակտիվ գործոններ։Հետազոտության արդյունքները թույլ են տալիս եզրակացնել, որ «Թեսսը Դարբըրվիլ տոհմից» վեպում կնոջ հասարակական կարգավիճակի հետ կապված խնդիրները դառնում են գրողի սոցիալական քննադատության առանցքային գործիքներից մեկը, իսկ նատուրալիստական պոետիկան՝ այդ քննադատության գեղարվեստական հիմքը։

Բանալի բառերԳենդերային խտրականություն նատուրալիստական պոետիկա դետերմինիզմ վիկտորիանական հասարակություն երկակի բարոյական չափանիշներ կարծրատիպ անհատի ճակատագիր: